Aşk ile…

 Teselli

Bu hayatın acımasız düzenine isyan etmediysen, kapıldıysan serap düşlere,

Küçücük dertlerine sarılıp, kendini yalanın içinde unutmuşsan, 

sevmeyi bilmemişsen, bir teselli yetmez sana uyanmak için...

Suskunluğuma kelimeler yazma, içimde bitmez bir Aşk var, ahh,

anlamazsın, anlatamam ömrümce, kavrulur,  hiç olurum sevdada.

Ettiğim duaların hepsinin sahibi Aşk, ona kavuşmak  tesellim oldu... 

Tesellim; bir günün daha doğması, bir gün daha bakacak olan  gözlerim, 

Aşk ile gülümseyen kelimelere gebe kalacak dudaklarım, tesellim olur,

Armağan bir  nefesim daha onu görmek, duymak,  yaşamak için var olması,

tesellim olur...

Çok acı var, gördüm; yandı içim, kül oldum, 

hayatın rüzgarında savrulan  yüreğime Aşk dokundu, dirildim.

Gözyaşları denizlere sığmadı boğuldu bir cihan, kaderin cilvesi diye yazılıp çizildi,  ben dirildim...

Tesellim; gözlerinde o kaybolmuş sihirli dünyayı görmek,

kimbilir, belki sen bile farkında değildin onun; 

olsun, belki yanıldım diye tesellim var,

Ben her gün,  yüreğimin her attığında ordayım zaten  yeganem,

tesellim; bu yalan dünyada, herşeye rağmen Aşk var... 

Tesellim, bir yudum suyun içinde, ölümün ucunda Sana varmak var...

eylül 

03.06.2013

Aşk

 Günümü mükemmel kılan…

Geride kalan hayat

 Günler geçti, haftalar, aylar geçti ve ben aynı ruh halimdeyim.  Değişen sadece mevsim.  Şikayet etmiyorum, sızlanmıyorum, zamanı yakalamayı bıraktım.  Yani, öyle bir şey. 

Artık yorgunluğumu, gerçek olsa da,  bahane etmiyorum. Bazen, zihnim bomboş oturup kalıyorum, dakikalarca. Tek bir düşünce olmadan. Kendini yeniden  başlatmak için kapanıyor ruhum.  

Beni bekliyor bedenim.  Uykudan uyanmak gibi değil, bambaşka, çözemediğim bir durum. 

    Görülmeyenleri görmek için bakıyorum, içimi acıtan sahteliğe rağmen.  Lal olmuşçasına suskun kalıyorum, yükselirken içimde haykırışlar.  Nefesimde boğuluyorum, boğuluyorum…  Uyandığım her güne 

bir çarpı çizdiğimi söyledim mi? Geçmekte olanda hapsolmamak için yapıyorum.  Kim bilir, belki saçmadır ve önemi yoktur. Umut ise ruhumun adı, hiç kaybeder miyim?..  

      Bazı zamanlar, ruh halini   taşıyamayacak kadar halsiz bırakır insanı. Her davranış olası zaman çizelgesinde kayıtlı olduğunu düşünürüm.  Olasılıkların evreninde.  Hesaplanmış hayatların ruhlarıyız. 

Bir dürtü ile başlar oysa hayat.  Nefes almak. Özgür olmak. Yaşamak. Ve diğerleri… 

      Bambaşka olur hisler, benzersiz.  Mucizevi güce sahipler, koşulsuz yürekten inanmak yeter.  Tek dileğim olan. Kalbimin her atışıyla hissederim dileğimi. Geride kalan ne varsa, hayat.  

eylül 

Zamanın uğramadığı durak, Aşk

 Hayatı sorgulamak delice, boş bir çaba diye sokaklarda bangır bangır haykırılsa da, sorgulanır.  Umut belki, kırılma noktasını bulup içinin derinliklerinden yüzeye çıkmak.  An olur nefesine şükreder, an gelir lanetler savurursun.   Ruhun öğrenip anladıkların kadar aydınlık, akıl gözünü yumup kendini teslim ettiğince karanlık. Yine de sorgulanır hayat. 

    Zaman. Silip süpürür  serpiştirdiği anları, saatleri,  yılları, asırları. Hafızasıyla hükmeder. Yenilmez.  

Bir tek durağa uğramadan geçip gider.  Orada Aşk var.  Zamansız. Öylece kalır durakta, hislerin tarif edilmez  dinginliğinde kalakalır. Günlerin, saatlerin, saniyelerin takvimi olmayan bir zaman diliminde. Sen ise,  gezegenlerin  Aşk olanında uyanırsın.  

   Hayat. Nefes alıp almamak arasında bir süreç, değil mi?.. 

eylül